Rijmen
Ons beeld, ons ware wezen,
Woord Gods in eigen vlees,
volmaakt en zonder vrees,
staat in de wet te lezen
zo doet
wat zalig is en goed.
Gez. 104:3 (LvdK)

Deze nieuwsbrief verschijnt 4 december. Een dag later is het 5 december. Voor velen is
die datum onlosmakelijk verbonden met Sinterklaas. Eigenlijk zou ik deze meditatie in
Samen daarom in rijm moeten zetten. Maar omdat rijmen niet mijn sterkste kant is, zie
ik daarvan af. Ik denk trouwens dat de gemiddelde lezer van de nieuwsbrief daar ook
niet op zit te wachten.
In het Nederlands kan ‘rijmen’ naast gelijkenis van klank ook ‘overeenstemmen’ betekenen.
In die zin kunnen iemands ideeën niet rijmen met zijn daden. Zo kan iemand die er een totaal
andere leefwijze op nahoudt dan de waarden waar hij voor zegt te staan, het voorwerp van
spot en hoon worden. Van een milieuactivist verwacht je niet dat hij drie keer per jaar een
vliegvakantie boekt, zal ik maar zeggen. Natuurlijk is het hem niet verboden, maar hij maakt
zichzelf daar niet geloofwaardig mee.
In de christelijke traditie is rijmen in de zin van overeenstemmen een belangrijk thema. Wie
gelooft, laat dat geloof zien in de manier waarop hij leeft. In de vroege kerk gebruikte men
vaak de uitspraak dat het bloed van de martelaren het zaad van de kerk was. Hiermee
bedoelde men dat het veel indruk maakte dat christenen voor dat wat ze met woorden beleden
ook met hun leven wilden instaan. In deze wereld is aan goedkope verhalen geen gebrek.
Maar helaas blijken veel verhalen alleen tot doel te hebben het aantal volgers op sociale media
te doen stijgen.
In deze tijd van Advent gedenken we uit de komst van Jezus Christus. Hij kwam als Zoon van
God onder de mensen wonen. Ik begrijp dat deze woorden heel mysterieus kunnen klinken.
Wat moeten we ons voorstellen bij een Zoon van God? Zegt de Bijbel niet dat allen die
geloven kinderen van God zijn? Was Jezus dan wel zo uniek?
Bij Jezus zijn woord en daad één. Wie Hij is, komen we niet te weten door spitsvondige
redenatie. Wat zijn woorden betekenen zien we in wat Hij deed. Ik vat dat samen als dat Hij
omzag naar wie opgegeven was. Zijn goddelijk wezen rijmt met Gods barmhartigheid.
In de latere traditie werden zij die de barmhartigheid van God in hun eigen omgeving
werkelijkheid lieten zijn wel heiligen genoemd. En zo ontstond het verhaal van Sint Nicolaas.
In de legende voelde hij zich uitgedaagd het verhaal van Jezus waar te laten zijn.

Voor het kind dat niet kan spelen
en geen veilig huis meer kent;
dat geen kans krijgt om te leren,
uitgebuit wordt en miskend;
dat geweld gewoon gaat vinden
en gepantserd verder leeft…
God, behoed al deze kinderen,
dat uw aarde toekomst heeft. (Lied 745: 2)

ds. Wim de Ruyter