Immanuel, een NAAM zwanger van een belofte
Immanuël. Een naam die niet licht weegt, maar vol
belofte zit. Een naam die je niet achteloos
uitspreekt, omdat hij iets zegt over wie God is en
waar Hij zich bevindt: dichtbij.
Komende zondag, de 4e van de advent, staat Jesaja
7:10-17 op het rooster. We horen een verhaal dat
zich afspeelt in een tijd van politieke spanning en
dreiging. Aram en Israël zetten Juda onder druk
om mee te doen in hun machtsspel tegen Assyrië.
Koning Achaz ziet het allemaal met lede ogen aan.
Jesaja roept hem op om te vertrouwen. Om te
geloven dat God groter is dan de angst die zich
aandient. “Vraag om een teken,” zegt de profeet.
Maar Achaz durft niet. Of wil niet. Soms lijkt
vroomheid ook een handige schuilplaats.
Dan zegt God: als jij geen teken vraagt, dan geef Ik er zelf wel één. Een jonge vrouw zal
zwanger zijn, een zoon baren, en zijn naam zal zijn: Immanuël.

Die woorden dragen ons moeiteloos naar deze tijd. Naar de weken waarin wij hoopvol
toeleven naar Kerst. Naar Maria, zwanger door de Geest van God, staand in een eeuwenoude
traditie van belofte en verwachting. Wat ooit werd aangekondigd, is werkelijkheid geworden.
De belofte kreeg een gezicht. Een naam. Een verjaardag van “Immanuel” die wij vieren.
Misschien leef jij nu ook in een tijd van spanning, onzekerheid of wachten. Weet dan:
Immanuël is geen verleden tijd. God is betrokken op jouw leven, hier en nu. Zie het teken dat
jou gegeven wordt. Soms klein. Soms kwetsbaar. Soms zo eenvoudig als een lichtje dat je
aansteekt – en dat, zonder veel moeite, het Licht dichterbij brengt.

ds. Rianne Noordzij