Verwonderen – een weg naar Pasen

Probeer het leven niet te begrijpen, maar het te voelen door te doen. Er is zoveel dat ons
begrip te boven gaat. Neem nu deze 40-dagentijd. Met elkaar gaan we erdoorheen, om met
Pasen op te staan. Wij weten dat Jezus Christus is opgestaan uit de dood, dat het kwaad
overwonnen is. En toch—wanneer wij naar de wereld en ons eigen leven kijken, begrijpen wij
daar soms niets van.
Er zijn zoveel gevoelens die zich niet laten verklaren. Ik verwonder mij over het onrecht, de
discriminatie, de veroordeling en de wraak waardoor velen slachtoffer zijn. Ik verwonder mij
daarover, juist omdat ik weet dat liefde sterker is dan de dood. Ik begrijp niet dat niet ieder
mens zich realiseert dat hij of zij met de adem van God, met liefdeskracht, geboren is.
Voor wie lijdt en pijn draagt, is het vaak moeilijk de vreugde van het leven te ervaren. Soms
loopt het niet goed, zoals wij ‘goed’ noemen.
Liefde is niet logisch. Genade, vreugde en schoonheid evenmin. Ons denken krijgt er geen vat
op. Maar je kunt ze wel beleven, erin opgaan, ze ervaren.
Elke dag sta ik op en ervaar ik het alleen zijn als een leegte die mij somber kan maken.
Zojuist zat ik bij de vijver, bij het gedenkplekje dat ik voor mijn man, Piet Noordzij, heb
gemaakt. Een duif vloog over mij heen. Twee kikkers waren aan het paren. De poes sprong op
mijn schoot en wilde gekriebeld worden om de wintervacht los te laten. Voor vandaag staat
het voorbereiden van de week van Pasen op het programma. En ik dacht: ik kan niet
veranderen wat geweest is. Door nadenken ga ik niet meer van iemand of van mijzelf houden.
Maar ik kan wel opstaan en doen. Niet blijven hangen in het denken over doen, maar doen.
En dan—je verwonderen dat er een wereld voor je open gaat.
Misschien is dat wel het grootste feest van Pasen: (h)erkenning. Een glimp van eeuwigheid.