Samen door de diepte, samen naar het licht
Een terugblik.

Wat was het een intense week.
We gingen samen de weg van de Goede Week — een weg van stilte, van brood en wijn, van
donker dat dichterbij kwam. We hoorden opnieuw de woorden van Jezus, we voelden iets van
de spanning van die laatste dagen. En misschien merkte je het ook: hoe dichtbij het ineens
komt. Hoe het verhaal van toen zomaar het verhaal van nu wordt.
Midden in die week namen we afscheid van Ary van Woerden.
Zo kruisten twee lijnen elkaar. Het grote verhaal van lijden, sterven en opstaan… en het
kleine, zo persoonlijke verhaal van een mens uit ons midden. Verdriet kreeg een gezicht.
Gemis werd tastbaar. We liepen samen, letterlijk en figuurlijk, een weg van loslaten.
En toch — juist daar klonk ook die andere stem. Niet luid, niet triomfantelijk, maar wel
hardnekkig aanwezig. De stem van hoop.

“Ik BEN de opstanding en het leven.”
Het zijn woorden die je misschien niet meteen voelt als je afscheid moet nemen. Woorden die
soms zelfs schuren. Want de dood is echt. Het gemis is echt. Daar hoeven we niets mooier van
te maken.
Maar Pasen zegt: dat is niet het hele verhaal.
In het licht van de paasmorgen, hoe pril ook, hoe kwetsbaar ook, klinkt een belofte die groter
is dan onze wanhoop. Leven dat sterker is dan de dood. Liefde die niet loslaat, zelfs niet waar
wij moeten loslaten.
Afgelopen week hebben we dat samen beleefd.
In de kerk, rond de tafel, bij het graf, in de stilte en in de liederen. We hebben gedragen en
zijn gedragen. Door woorden, door gebaren, door de eenvoudige aanwezigheid van elkaar.
Samen beleven — dat is wat we deden.
Samen leven — dat is waar we toe geroepen zijn.
Juist nu. Juist na Pasen.
ds. Rianne Noordzij