‘Varenka’
Tijdens de vredesdienst op 20 september las ik de kinderen voor
uit het prentenboek Varenka. Zij leefde gelukkig in een klein huisje
totdat….. de soldaten er aan kwamen. De mensen waarschuwden
Varenka en zeiden dat ze moest vluchten, maar Varenka bleef in
haar huisje want wie zou anderen te eten geven?
Aan de mensen heb ik gevraagd hoe het verder zou gaan met
Varenka. Ik heb twee reacties ontvangen welke ik in het volgende
verhaal verwerk. Ik vind dit een mooie knipoog naar het
weggeefkastje naast de Oude Kerk. In het prentenboek bidt
Varenka om bescherming en uiteindelijk bouwt de sneeuw een
beschermende muur om Varenka’s huisje zodat de soldaten er aan
voorbijgaan.
Varenka besluit om niet angstig op de vlucht te slaan, maar haar mooie plek open te zetten om
te delen met mensen die even op adem willen komen. Daardoor heeft ze mooie belevenissen
(zelfs met soldaten, die hiervoor ook niet gekozen hadden). Het het geeft haar voldoening om
betekenisvol te zijn, dus uiteindelijk maakt het haar leven nog rijker.
Varenka bleef achter in haar huis aan de weg bij het dorp.
Alleen de mensen die niet zo snel weg konden bleven achter.
De winkel sloot zijn deur, de bakker vertrok…..
In het hoofd van Varenka kwam een plan.
In haar tuin stond een appelboom en in de moestuin groeiden bessen en worteltjes.
Als ik nou eens een tafeltje aan de weg zet en daar appels, en bessen en worteltjes op leg?
Dan schrijf ik op een plankje uit de schuur:
GRATIS
VOOR IEDEREEN DIE IETS NODIG HEEFT
Ja dat ga ik doen!
Al gauw wisten de achtergebleven mensen uit het dorp haar te vinden en ook bewoners uit de
plaatsen in de omgeving.
Er waren buren die nog wat potjes jam en andere producten konden missen. Zij zetten het
erbij op het tafeltje.
De voorbijgangers stopten even bij de wonderlijke uitstalling voor het huis van Varenka en ze
spraken er met elkaar over:
“Zou ik een appel mogen en een paar appels om appelmoes te koken voor mijn oude
buurman?”
Ze zeiden ook tegen elkaar dat ze het maar niet verder moesten vertellen want dan kwamen
die onaardige mensen uit die andere straat misschien ook wel. Die moesten maar voor zichzelf
zorgen, die interesseerden zich voor niemand. Ze wisten allerlei voorbeelden te noemen.
Toen Varenka dat hoorde werd ze verdrietig en ze zei:
Lees het bordje eens helemaal en hardop!!
Het stond er echt: VOOR IEDEREEN.
“Precies, zei Varenka, dus ook voor de mensen die je niet aardig vindt en zelfs voor degene
die misschien weleens vervelend tegen je deed”
En zei ze: “Ik ga niet opletten wie iets meeneemt. Dat is eigen verantwoordelijkheid”
Sommige mensen vonden dat stom maar anderen zeiden:
“ik kan misschien ook wel meehelpen en ik ga bedenken hoe ik kan delen”
Er kwamen een aantal goede ideeën en door de samenwerking werd iedereen die nog in het
dorp was geholpen en mensen die in het dorp kwamen omdat ze op de vlucht waren werden
hartelijk ontvangen en kregen ook hulp.
Zo werd het moedige besluit van Varenka om in haar dorp te blijven belangrijk voor veel
mensen.